Arie Deckers overleden

| Afdrukken |

In januari 2024 is mijn vader overleden.

Arie was een lieve, gezellige en zorgzame man, vader, schoonvader en opa.  Hij hield van gezelligheid en verhalen vertellen. Naast het praten was hij een man die gepassioneerd aan de slag ging en hard werkte om zijn dromen waar te maken. Of het nou ging om een winkel, het verbouwen van een boerderij, het kweken van vogels, bij het biljarten, maar ook bij het boodschappen doen. Arie is in de hongerwinter geboren, nadat zijn ouders ruim drie weken voor zijn geboorte, uit het bezette Ammerzoden naar bevrijd Brabant vluchtten. Daar is hij in het ziekenhuis van Den Bosch geboren. Hij groeit op in Ammerzoden. Na de lagere school in het kasteel Ammersoyen en in Den Bosch, gaat hij een jaar intern op het seminarie in Megen. Met heimwee komt hij terug en maakt in Den Bosch de ULO af. Al in zijn schooltijd werkt hij mee in de groentehandel van zijn vader: voor dag en dauw in de vorst boerenkool oogsten, in de zomer aardbeien plukken. Na de ULO komt hij in het bedrijf van zijn vader.

Hij gaat stappen met een groep vrienden, die hij zijn hele leven nog graag ziet. In Ammerzoden ontmoet hij Ria, die daar in de gezinszorg werkt. Ze is en blijft, ook na bijna 60 jaar, de liefde van zijn leven. Arie en Ria trouwen in 1967 in de kerk in Rietmolen. Samen starten ze een winkel in Den Bosch op de Twaalfmorgenstraat dichtbij zijn ouders. Al snel komt daar nog een winkel bij. Marie-José, Mark en Ferrie worden in Den Bosch geboren. Samen zijn ze trotse papa en mama. Het is hard werken. Toch vindt Arie nog ruimte om te blijven leren en haalt zijn diploma als bloemist. In 1975 openen ze een winkel in Neede en komen dichter bij de familie van Ria te wonen. Ze verbouwen de winkel tot groentespeciaalzaak met bijzondere groenten en fruit en een uitgebreid assortiment  vers gesneden groenten. Vernieuwend, want dit was lang voordat de supermarkten hiermee begonnen. De kinderen groeiden op en werden snel zelfstandig, ook omdat Arie en Ria aan de winkel gebonden waren. Arie vertelde trots over zijn kinderen die gingen studeren. Al in Neede hield hij pony’s en parkieten. Hij kweekte gras- en valkparkieten voor de jaarlijkse show van de vogeltjesvereniging.  Hij zette de Needse Vogeltjesmarkt op; natuurlijk op zondagochtend, anders kon hij er zelf niet bij zijn. Als Arie en Ria in 1994 hun winkel sluiten en een hobbyboerderij in Hupsel (Eibergen) kopen, kan Arie meer tijd aan pony’s, parkieten en zijn moestuin besteden. Na het verbouwen van de boerderij, wordt hij bus- en taxichauffeur bij Connexxion. Hij werd daarbij graag gevraagd voor bijzondere dienstreisjes. Arie reed graag met kinderen die een rugzakjes hebben. Het was mooi om te zien hoe Arie hun vertrouwen kon winnen met aandacht en een kwinkslag, waardoor deze kinderen zich bij Arie in de bus wél wilden gedragen. In deze ontspannen periode werd hij opa. Samen met Ria vond hij het geweldig om de kleinkinderen te ontvangen en met ze te spelen.  Ze waren altijd welkom om te blijven logeren. Dat was voor de kinderen vaak een uitkomst in de schoolvakanties.  Arie zocht tussen het oud-ijzer naar passende fietsjes voor de kleinkinderen. Handelen en spelen, een fijne tijd.

Bijna zestig jaar oud begon hij aan een carrière in de medische wereld. Na een val van een ladder moest een blauwe plek onder zijn schedel operatief worden verwijderd. Na longkanker leefde hij, soms een beetje hijgerig, door met één long. Ook prostaat en nieren zijn onder behandeling geweest. Hij droeg elke ziekte in de verwachting dat de artsen hem hiervan zouden redden. En daar hebben ze hem niet in teleurgesteld.

In 2018 verhuisden Arie en Ria nog eenmaal naar een huis waar ze met minder werk aan huis en tuin van hun oude dag wilden genieten. De laatste anderhalf jaar kwam door zijn LBD veel verandering in het gedrag van Arie. Hij leefde steeds meer in een eigen, niet altijd fijne, realiteit. Tot het einde toe probeerde hij goed voor Ria en de kinderen zorgen. Tot zijn frustratie lukte dat niet meer thuis. Hij voelde zich nog lang gesteund door geweldige buren in Groenlo en zijn biljartmaatjes, ook toen het spelen niet meer ging.